tag:blogger.com,1999:blog-354336762011-07-28T18:15:27.692-07:00leysowatyhttp://www.blogger.com/profile/05646746914261768372noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-35433676.post-1159878194257925372006-10-03T05:19:00.000-07:002009-08-20T11:47:32.239-07:00Drugie spotkaniei prezenty wypadło w styczniowy czwartek. Czwartek<br />jak czwartek; człowiek czyha już na weekend, ale też dobrze<br />wie, że został jeszcze piątek i różnie może być. Nie znoszę<br />tego uczucia i dlatego, celem skrócenia sobie czasu i<br />zaoszczędzenia na zdrowiu, poszedłem zwiedzać Annalath<br />Slash. Myślałem prosto. Jest styczeń; święta i Nowy Rok<br />wyszarpały ludziom resztki grosza z kieszeni <a href="http://www.pamir-meble.pl">krzesła</a>, to i pewnie w<br />Annalath Place nie będzie większego tłumu. Mimo że upłynęło<br />już z dziesięć lat od otwarcia tego miejsca, cena biletu<br />wciąż przekraczała niejedną roczną pensyjkę - to dopiero prezent. <br /> Szedłem przez opustoszałe miasto, a śnieg skrzypiał pod<br />moimi butami. Czułem się dobrze, bo mecenas Fralsky zgodził<br />się wreszcie na wymianę swoich pniaków i z przyjemnością<br />wyrwałem mu pół gęby. Rzecz jasna, pod narkozą. Miałem z nim<br />wcześniej kłopot, bo wymagał ode mnie cudów, a ja cudów<br />czynić nie potrafię. Zęby miał po prostu kiepskie. I tyle. <br /> - Gdzie to zmierzamy, doktorku? - przez skrzyp przebił<br />się jakiś przyjemny głos. - Romantyczny spacer, prezenty? <br /> Stanąłem. W świetle latarni, tuż pod chińskim sklepem<br />zobaczyłem Windy. Windy Collins albo może Windy Blowins,<br />jeśli wiecie, co mam na myśli. Wyglądała cudnie, co<br />podkreślali jeszcze przemykający obok niej ludzie. Jednych<br />śnieg mrozi i wyszczurza, innych oświetla jak w bajce. Windy<br />na pewno należała do tych drugich. Drobne płatki skrzyły się<br />w jej krótkich włosach, twarz pokraśniała od mrozu, a<br />strumyczek pary, który wydobywał się z pełnych ust, dodawał<br />wszystkiemu mgiełki tajemniczego powabu prezentów. <br /> - Idę do Annalath Slash <a href="http://www.naszbelchatow.pl">Bełchatów</a> - powiedziałem całując jej<br />chłodny policzek. Pachniała lepiej niż wszystkie dolary, prezenty<br />które ściubiłem w bankach. <br /> - O? Ty? - zdziwiła się. - Ty idziesz do Annalath Slash? <br /> - A tak - byłem dumny, że mam opinię człowieka, który<br />niechętnie odwiedza miejsca spędu. - Liczę na małe prezenty i<br />zainteresowanie. Nie lubię prezentów. Może pójdziemy razem? <br /> Windy uśmiechnęła się do przestraszonego żółtka, który<br />tak się na nią gapił, że aż trzasnął swoją głupią gębą w<br />przydrożny słup. <br /> - Czemu nie. Chodźmy - podała mi ramię.<br /> - To właśnie w tobie lubię. Spotykamy się pod małym,<br />chińskim sklepikiem, gdzie robiłaś drobne zakupy, i wiem, że<br />jeśli zaproponuję ci wyjazd do Indii, jest szansa, że<br />powiesz tak. <br /> Szliśmy teraz razem i raźniej mi było słuchać skrzypu<br />naszych butów. Widzicie, cały problem ze mną polega na tym,<br />że ja nie lubię być sam. Nie lubię i nigdy nie lubiłem. <br /> Ale oto doszliśmy do Annalath Slash. Gdziekolwiek<br />żyjecie, pewnie już wiecie, co to takiego, ale i tak<br />przypomnę wam co nieco. Będzie już kawałek czasu, jak prezenty Obcy<br />wylądował w samym środku Nowego Jorku. Pamiętam, że piłem<br />właśnie kawę w małym Donut-Shopie, a tu jak coś nie<br />pieprznie, ledwie kilka ulic dalej. Na chwilę zrobiło się<br />zupełnie ciemno, potem znowu jasno, a potem znowu ciemno. <br /> - Ty - powiedział do mnie facet siedzący obok. - Jak<br />mogli wyłączyć prąd, jeśli mamy samo południe? Nie ma prawa<br />być ciemno. <br /> Może i głupio to zabrzmiało, ale pytanie o prezenty było bardzo<br />trafne. <br /> - Nie wiem - odpowiedziałem przestraszony. Od razu<br />pomyślałem też o tym aktorze, z którym byłem umówiony po<br />lunchu. Miałem mu wymienić prawego siekacza. - Jak tu<br />wymieniać siekacze? - zaniepokoiłem się na dobre. - Ciemno<br />jak w dupie. <br /> Ktoś zaczął szlochać, ktoś inny wrzasnął. Brzęknęła<br />szyba. I kiedy myślałem już, że zaraz zawali się całe<br />miasto, znowu coś huknęło i naraz zrobiło się zupełnie<br />normalnie. Normalnie, czyli jasno. <br /> Potem okazało się, że wylądował Obcy. Nic nie zniszczył,<br />osiadł gładko i czysto na samym środku Placu Trzech Aniołów. <br />Mało tego, pewnie wiecie też, że ten Obcy od razu wyszedł ze<br />swojego statku, postawił na ziemi walizę i przewrócił się<br />jak długi. <br /> Od razu zbiegła się cała kupa ludzi. Wielu słyszało, jak<br />Obcy westchnął i powiedział coś jakby: "Annalath Slash - prezenty". <br />Cokolwiek by to znaczyło, problem polegał na tym, że nie<br />powiedział nic więcej. Pocałował chodnik, uśmiechnął się i<br />umarł.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35433676-115987819425792537?l=prezenty-lyzwycd1.blogspot.com' alt='' /></div>leysowatyhttp://www.blogger.com/profile/05646746914261768372noreply@blogger.com